Showing posts with label कविता - मात्रा वृत्त. Show all posts
Showing posts with label कविता - मात्रा वृत्त. Show all posts

Thursday, January 21, 2021

बिलोरी

क्षण एक असा येतो की सारे सरते
निश्चेतन वस्त्रच केवळ मागे उरते
वाहून कुणी जाते भिजते वा कोणी
नात्यांचे गलबत लाटांवर गलबलते

एकेक प्रयत्नाची जखमांना ओळख
अपराधगंड बेसावध मन पोखरतो
मानेवर बसतो भूतकाळ येणारा
बंदिस्त हुंदका डोळ्यातच घुटमळतो

थोडाच वेळ एकटे असावे म्हणतो
संवाद मनाशी थेट साधण्यासाठी
मन मूक असे की रात्रीचे आकाश
मी शोधुन थकतो शब्द बोलण्यासाठी

दु:खाची काच खरोखर स्वच्छ बिलोरी
दिसतात नव्याने जुने चेहरे काही
शेवटी हेच की फक्त आपले आपण
आपला आरसा इतर कुणाचा नाही

क्षण एक असा येतो की सरतच नाही
आपला आरसा रडता रडतच नाही

....रसप....
२१ जानेवारी २०२१

Wednesday, September 09, 2020

लेणी नैराश्याची

आभाळावर लेणी नैराश्याची
दमट कुंद अंधार दिवसभर गळतो
निरर्थकाचे चक्रव्यूह भवताली
उदासवाणा सुन्नपणा सळसळतो

उच्छ्वासांनी घट्ट बांधले श्वास
घनराखाडी सावट  अनिश्चिताचे
प्राणाशी घुटमळतो आहे काळ
अंतरात शिंतोडे अंधाराचे

उलटे पाउल पडते क्षणा-क्षणाचे
पुन्हा पुन्हा एकच हतबलता जगतो
तिरस्कृताची नजर कुणाला द्यावी
आरश्यातला डोळे मिटून असतो

मर्त्य जिवाची अविरत कुत्तरओढ
आयुष्याला शिक्षा आयुष्याची
उगाच छातीमध्ये रटाळ घरघर
आभाळावर लेणी नैराश्याची

....रसप....

१७ ऑगस्ट २०२० ते ०९ सप्टेंबर २०२० 

Tuesday, June 02, 2020

निद्रिस्त

श्वासाला कुठली निश्चित लयही नाही
टिकटिकतो आहे घड्याळातला काटा
निद्रिस्तपणाला जाग निरर्थक आहे
निर्जन भवताली निर्जिव पडल्या वाटा

वाऱ्याचा हलका स्पर्श नसे झाडांना
आंधळी शांतता दूर दूर भरकटते 
पापणीस नाही ओलावा स्वप्नाचा
ह्या रात्रीचे पाऊल इथे अडखळते

पिंजरा मनाचा सताड उघडा केला
पण पक्षी काही केल्या उडतच नाही
अंधार कोणता कुणास भीती देतो
शिवशिवत्या पंखांनाही कळतच नाही

भिंतींची उंची कमी वाटते आता
खिडकीची चौकट अजून गहिरी होते
उद्गार पुसटसा कानी ऐकू येता
जाणीव कोरडी ठारच बहिरी होते

दुर्लक्षित झालो आहे की अज्ञात?
एकटेपणा आहे की हा एकांत?
छळवाद मनाचा मनात चालू आहे
माझ्यात कोणते तिसरेपण विश्रांत?

....रसप....
२० एप्रिल ते २ जून २०२०

Tuesday, February 12, 2019

अंधाराच्या कुशीत शिरल्या भिंती

ह्या वाटेचे पाउल थकले आहे
वळणापाशी निवांत बसले आहे
पळून गेलेल्या दिवसाच्या मागे
धाव घेतली पण हिरमुसले आहे

क्षितिज विझवते एकेका रंगाला
झाड निजवते एकेका पक्ष्याला
गूढ शांततेचा कातरसा पुरिया
कुणी मुठीने मिटले आकाशाला

बंद घराच्या मूक उदासिन दारी
आगंतुक वाऱ्याची रोज हजेरी
हताश खिडकी कुरकुरते थोडीशी
अंगणातला वृक्ष सुन्न आजारी

थेंब थेंब ओघळते आहे रात्र
नीरवता ही यत्र तत्र सर्वत्र
मिणमिण करती विषण्णतेच्या वाती
अंधाराच्या कुशीत शिरल्या भिंती

....रसप....
१२ फेब्रुवारी २०१९

Monday, July 10, 2017

शब्दाचे शब्दासोबत नातेच जाणवत नाही

शब्दाचे शब्दासोबत नातेच जाणवत नाही
हृदयाचे स्पंदन आता गाण्यातुन वाजत नाही

डोहामध्ये उतरावे, अर्थाचा तळ शोधावा
एखाद्या शिखरासाठी गगनाचा आशय द्यावा
प्रतिभेला काय हवे ते लिहिताना समजत नाही
....... शब्दाचे शब्दासोबत नातेच जाणवत नाही

मेघांच्या गडगडण्याचा धरतो न कुणीही ठेका
खळखळता सूर प्रवाही झाला केव्हाचा परका
मी बरेच ऐकुनदेखिल काहीही ऐकत नाही
....... शब्दाचे शब्दासोबत नातेच जाणवत नाही

हे शब्दठोकळे सगळे एका साच्यातुन आले
कल्लोळ रोजचे ह्यांचे आता सवयीचे झाले
मी कंटाळतही नाही अन् मी वैतागत नाही
....... शब्दाचे शब्दासोबत नातेच जाणवत नाही

....रसप....
३० जून २०१७

Sunday, January 22, 2017

मंदीर खुणावत आहे

संदिग्ध कालची पाने
फडफडती वाऱ्यावरती
रंगांची पसरण नाही
संध्येच्या क्षितिजावरती

धूसरता गूढ हवीशी
हाकेचे अंतर करते
निर्वात ओढ अज्ञात
संपृक्त मनाला भरते

झुळझुळून ऐकू येती
अस्फुटश्या काही ओळी
वाटेवर गातो कोणी
भटियार चुकीच्या वेळी

गवताची सळसळपाती
देतात सुरांची साथ
उसवत जाते प्रश्नांची
भिजरी आवळली गाठ

निश्चिंत क्लांत माळावर
आकाश पांघरत आहे
नि:शब्द प्रवासी बघतो
मंदीर खुणावत आहे

....... मंदीर खुणावत आहे

....रसप....
२२ जानेवारी २०१७


Saturday, November 05, 2016

डोक्यावर थयथय नाचे भारतियत्व

'उद्याचा मराठवाडा' च्या दिवाळी २०१६ अंकात प्रकाशित कविता :-

विस्तीर्ण कधी होता हा रस्तासुद्धा
केव्हढी तत्वनिष्ठांची गर्दी झाली
जायचे पुढे वेगाने प्रत्येकाला
जो पडला त्याला तुडवा पायांखाली

आसमंत जयजयकारांनी दुमदुमतो
आरोळ्या, हाळ्यांचाही गोंधळ चाले
उन्मत्त प्रदर्शन झेंड्यांचे, शक्तींचे
तलवारी हातांच्या, नजरांचे भाले

ही जमीन, अंबर, पाणी सगळे तुमचे
माझ्यासाठी ना येथे जागा उरली
मज माझी भाषा समजेना आताशा
शांततेत माझ्या किती वादळे विरली

मी सजीव आहे, नंतर माणुस आहे
माणुसकीनंतर माझे नागरिकत्व
अनुक्रमात झाला कसा बदल आता की -
डोक्यावर थयथय नाचे भारतियत्व

हो, उगाच आलो होतो तुमच्यामध्ये
पण परत जायचाही रस्ता गजबजला
बस् एक कोपरा धरून निपचित पडणे
इतकाच तोडगा आहे आता उरला

....रसप....
९ जुलै २०१६

Monday, September 05, 2016

सोबत

डोळ्यांत थांबली रात, अभोगी गात, ओल काळोखी
पसरून सर्व संचिता, चालला रिता, रोजचा जोगी
मोजून टाक पाउले, पान ओघळे, वाट अज्ञात
येशील पुन्हा परतून, दु:ख घेऊन, ह्याच दारात

डोहास प्यायला थेंब, अंतरी चिंब, सुन्न थिजलेला
स्पर्शात जराशी आग, तरी ना जाग, उंबरा ओला
अंगणी ठसे उन्मुक्त, कुणी अव्यक्त, झिरपला आत
येईल पुन्हा परतून, दु:ख घेऊन, ह्याच दारात

भिंतींस पुसटसे तडे, आणि पोपडे, एकटे सारे
झोपेत हासती फुले, भास सोवळे, कोरडे सारे
उद्विग्न शांततेतून, वाजते धून, मंद तालात
गाईल पुन्हा परतून, दु:ख येऊन, ह्याच दारात

हळुवार पेटल्या दिशा, ओत कवडसा, गूढ अंधार
ओसाड नभाला दाव, कालचा घाव, कालचा वार
हृदयात थंड शांतता, प्राण ओढता, उजळली वात
आलास पुन्हा परतून, दु:ख घेऊन, ह्याच दारात

....रसप....
५ सप्टेंबर २०१६
(वृत्त - भवानी)

Saturday, April 09, 2016

हार-जीत

मी रोजच थकतो, हरतो, उरतो हताश अन् बुजलेला
तो रोज जिंकतो, कुचकट हसतो, गलिच्छ अन् मळलेला
मी पुन्हा भांडतो, भिडतो, नडतो, नव्या-नव्या हुरुपाने
तो तसाच असतो, बदलत नाही, मावळल्या सूर्याने

ही रोजरोजची तीच कहाणी, तीच, तीच अन् तीच
मी जरी बरोबर, जरी न्याय्य पण तरी हार माझीच
हा षंढपणा मी जमवत जमवत मलाच उसवत जातो
तो येता-जाता मला न बघतादेखिल हरवत जातो

ही हार-जीत संपेल कधी, बदलेल कधी का काही ?
की श्वासांची शृंखला संपल्याशिवाय सुटका नाही ?
जे असेल ते राहू दे मी निर्लज्जपणे हरणारच
तो रोज जिंकला तरी नव्याने मी त्याला भिडणारच

....रसप....
०९ एप्रिल २०१६

Wednesday, March 02, 2016

ऐका माझे

माझी इतकी इच्छा आहे, ऐका माझे
'ऐका माझे' एव्हढीच तर इच्छा आहे
पटायला पाहिजेच माझे, असे न म्हटले
द्या किंवा देणे नाकारा मला हवे ते
तुमची मर्जी तसेच वागा, हरकत नाही
केवळ इच्छा मला करू द्या, ऐका माझे

हे मोठे घर तुमचे आहे तुमच्यासाठी
तुम्हीच ठेवा महाल, वाडे, हवेल्यांसही
हराम आहे की घामाची मिळकत आहे
मला न काही देणे-घेणे ह्या सगळ्याशी
निवांत निजण्यापुरती आहे माझी जागा
तेव्हढी तरी मला मिळू द्या, ऐका माझे

मंदिर बांधा, मशीद बांधा, घंटाघरही
बाबा-मातांच्या पायांवर घ्या लोळणही
धर्मासाठी पुन्हा पेटवा, जे जे विझते
ह्या कर्तव्यामधले काही मला न कळते
'सजीव' इतका केवळ माझा धर्म असावा
जगतो आहे, मला जगू द्या, ऐका माझे

मी न कुणाला विचारीन की, "तुम्ही 'असे' का ?"
स्विकारीन मी, स्विकारलेही जसा जो तसा
माझ्याही वागण्यास बंधन नको कोणते
माझ्या अभिव्यक्तीला कुंपण नको कोणते
हवा तेव्हढा तर घेऊ द्या श्वास मोकळा
उच्छ्वासाची मुभा असू द्या, ऐका माझे

'ऐका माझे' एव्हढीच तर इच्छा आहे
इतकी इच्छा तरी करू द्या, ऐका माझे

....रसप....
०१ मार्च २०१६

Saturday, November 07, 2015

ओघळछंद

ओंजळभर भरून येते
पापणभर वाहुन जाते
नजरेस किनारा मिळतो
अन् नजर प्रवाही होते

अस्पष्ट बोलकी नक्षी
क्षणभंगुर अस्तित्वाची
स्मरणांतुन वाहत जाते
शृंखलाच ओलाव्याची

हे झरझर सरते चित्र
अर्थाचे तुषार देते
थेंबांना जुळता जुळता
गहिवरून भरते येते

थेंबाचा व्हावा शब्द
शब्दाला ओघळछंद
थेंबांची कुजबुज व्हावी
शब्दांनी अक्षरबद्ध

शांततेत नि:शब्दावे
नि:शब्दी कल्लोळावे
थेंबांनी थेंबांसाठी
केवळ इतकेच करावे


....रसप....
(१६ जुलै २०१५ ते ०८ सप्टेंबर २०१५)

Tuesday, November 03, 2015

मराठवाडा

काळी माती
ठाक कोरडी
सफेद झाली
धूळ उडवतो
तापट वारा
धुळीत आहे
आज माखला
उद्या हरवला
धुळीत आहे
लडबडलेला
मराठवाडा

अवर्षणाची
टोपी घालुन
दुष्काळाचा
पंचा नेसुन
तांबुस डोळे,
रंध्रे जाळुन
डांबरवितळ्या
रस्त्यावरती
चप्पल भाजत
गळपटलेला
मराठवाडा

'हक्क कोणता?'
ठाउक नाही
'मदत मिळाली?'
माहित नाही
वोट बँकच्या
धरणांमध्ये
पाणी नसता
पश्चिमाभिमुख
विकास पाहत
हपापलेला
मराठवाडा

बहुधा हा तर
उगाच आहे
इतिहासाच्या
पानांपुरता
आणि नकाशा
भरण्यापुरता
राग न वाटे
प्रेम न वाटे
रुक्ष कोरडा
विस्कटलेला
मराठवाडा

संतजनांनी
गौरवलेला
नेतृत्वांनी
गाजवलेला
तरी सदोदित
स्वत:च अपुल्या
औलादींना
आसुसलेला
विस्कटलेला
हपापलेला
गळपटलेला
मराठवाडा

....रसप....
०३ नोव्हेंबर २०१५
(संपादित - १६ मे २०१७)

Wednesday, July 01, 2015

एक जुनी कविता आठवली

ध्वस्त इमारत जुनी-पुराणी
तुटकी दारे फुटक्या खिडक्या
गळके छप्पर ओंगळ भिंती
कुरकुरणाऱ्या टेबल-खुर्च्या

इमारतीच्या पुढ्यात खंबिर
स्थितप्रज्ञ निश्चल गुलमोहर
वाताहतीस सांगत होता
कशी लागली होती घरघर

"कधी काळची हसरी फुलती
शाळा किलबिल, गोंगाटाची
अज्ञाताशी लढते आहे
एक लढाई अस्तित्वाची"

नकोनकोसे दाटुन आले
कृतज्ञतेला फुटला पाझर
चाचपले मी रित्या खिश्याला
माझी गरिबी झाली कातर

गुलमोहर बाबाला केवळ
डबडबलेली नजर वाहिली
ताठ कण्याने म्हटले त्याने
"एक जुनी कविता आठवली"

....रसप....
१ जुलै २०१५

Wednesday, May 27, 2015

लगोरी

एक मनोरा उभारला मी
डगमगला पण सावरला मी

रोरावत आलास कुठुन तू
ध्वस्त मनोरा केला..
ठिकऱ्या ठिकऱ्या केल्या..
दूर दूर पसरवल्या..

पण खेळ इथे संपला न होता!

डोळ्यांदेखत तुझ्या नव्याने
आणि निरंतर चुकवत मारा
पुन्हा एक बांधला मनोरा
दिली जोरकस हाळी..

लगोssरी लगोssरी लगोssरी !

खेळ संपला नाही अजुनी
जोपर्यंत ना थकवा येतो
तुला, मला वा दोघांनाही
अशीच खेळू रोज लगोरी..

....रसप....
२१ मे २०१५

Monday, April 27, 2015

स्वच्छंदी

तू शब्दफुलांचे हार मला घालावे
मी धन्य मनाशी होते
तू मुकुट देखणे मज डोई ठेवावे
मी मलाच सुंदर दिसते

वेदना तुझी गाताना मीही बनते
कारुण्यसिंधुची गाज
फेसाळ वाहवा तीरावरती पसरे
तो खळखळ हसरा भास

प्रेमाचा वाहे तुझ्यात निर्मळ निर्झर
पान्हाच जणू आईचा
माझ्यासोबत मी नाव तुझे दावावे
हा हक्क जणू जनकाचा

पण तुझी भावना, अभिव्यक्ती, मी कविता
खेळू दे मज स्वच्छंदी
तू बांध पूल उड्डाणे घेण्यासाठी
ही मला नको तटबंदी

मज चिंब भिजू दे कधी तरी झाडांसम
छातीत भरू दे वारा
मज उन्हे वेचण्या अंगणात जाऊ दे
निजताना दे मज तारा

तू अज्ञाताच्या मागावर ने मजला
धुंडाळ दिशांना दाही
धावू दे मागे फूलपाखरांच्याही
मज मृगजळ समजत नाही

तू मला मिरव अन् ऊर फुलव अभिमानी
पण हट्ट पुरव माझेही
म्हणशील तू जसे तसे वागते बाबा
दे मला पाहिजे तेही

....रसप....
२३ एप्रिल २०१५ 

Tuesday, March 31, 2015

शून्याचा पांगुळगाडा

शून्यास पाहतो आहे
शून्याला दिसतो आहे
पसरले दूरवर शून्य
ते शून्यच बनतो आहे

मी कण-कण जगतो आहे
ही श्वासोत्सुकता नाही
अंतोत्सुक आयुष्याची
मृत्यूला चिंता नाही

ओलांडू बघतो रस्ता
पाऊलच उचलत नाही
साखळी तुटावी इतकी
वेदनाच वाढत नाही

बेसावध होतो तेव्हा
ठरलो माझा अपराधी
माझ्याच शरीराला ही
जडली 'मी' नामक व्याधी

मन माझे भणाणलेले
जणु जुनाट पडका वाडा
हे शरीर म्हणजे माझ्या
शून्याचा पांगुळगाडा

....रसप....
३१ मार्च २०१५

Wednesday, November 19, 2014

मी केवळ माझ्यासाठी

मी दिले कधी जे काही
देण्याच्या आनंदाला भरभरून घेण्यासाठी
मी केवळ माझ्यासाठी

मी जेव्हा जेव्हा झिजलो
नवनिर्मित झालो कारण मी झिजलो घडण्यासाठी
मी केवळ माझ्यासाठी

दु:खाला सोसत होतो
ती आस सुखाची होती, मी रडलो हसण्यासाठी
मी केवळ माझ्यासाठी

मी माझा, केवळ माझा
ना संत कुणी ना साधू, मी झटतो जगण्यासाठी
मी केवळ माझ्यासाठी

मी केवळ माझ्यासाठी.

....रसप....
१९ नोव्हेंबर २०१४ 

Monday, October 20, 2014

अस्वस्थ

खिडकीत अवेळी रात्र थबकली आहे
क्षणभरास अविरतता व्याकुळली आहे
हा दूर सांडला निर्जन काळा रस्ता
उद्विग्न दिव्यांची रांग लागली आहे

फुटपाथावर खुरट्या गवताची पाती
अन् इमारतींतुन मिणमिणणाऱ्या वाती
जगण्याची आवड कधी न सुटली आहे
लाचार जिवांची रांग लागली आहे

दगडांसम इकडे-तिकडे मनुष्य केवळ
मानवतेचा सर्वत्र कोरडा ओघळ
झोपड्या, घरांची रेल चालली आहे
भरगच्च डब्यांची रांग लागली आहे

प्रत्येक मनाची केली लाही लाही
आयुष्याची ना कळे अपेक्षा काही
ना धूर दिसे पण आग पेटली आहे
बस् अवशेषांची रांग लागली आहे

कुणि नजर एकटी स्तब्ध गोठली आहे
पडद्यामागे अगतिकता अडली आहे
कित्येक 'आज' डोळ्यांच्या देखत गेले
कित्येक उद्यांची रांग लागली आहे

....रसप....
२० ऑक्टोबर २०१४

Monday, September 01, 2014

गलिच्छ

फुटपाथावर,
रस्त्यावरती
ठेले लावुन
भाजीवाले
कपडेवाले
गॉगलवाले
कुलूप-किल्ल्या
खेळ-खेळणी
चप्पल-बॅगा
अजून काही
विकणारे अन्
त्यांच्या पुढ्यात
चिकचिकलेली
थबथबलेली
गलिच्छ गर्दी

जरा थांबुनी
नीट पाहिले
त्या ठेल्यांच्या
अवतीभवती
भडक चेहरे
चोपडलेले
गच्च शरीरे
ताठरलेली
निर्जल डोळे
खुणावणारे
काही लंपट
घुटमळणारे
एकच बरबट
ओशट ओंगळ
गजबजलेली
बजबजलेली
कळकटलेली
गलिच्छ गल्ली

बाजाराचा
माल कोणता
समजुन आले
शहार दाबुन
इकडे तिकडे
हळुच पाहिले
गाड्या होत्या
माड्या होत्या
काही बारिक
जाड्या होत्या
एक पाहिली
अल्पवयाची
नजर चोरटी
खमकी झाली
पायापासून
वरती नेली
थांबत थांबत
अन् आस्वादत

सात्विक सदरा
पाहुन माझा
ती हसली पण,
तिच्या खुणेने
एकच म्हटले,
'गलिच्छ मी तर
गलिच्छ तूही..'
क्षणात आलो
मी भानावर
घाणीमध्ये
भरली चप्पल
तसाच ओढत
निघून आलो

आजही मला
पाउल माझे
डगमग करता
समोर दिसतो
माझी वखवख
जागवणारा
शुष्क, कोवळा
शून्य चेहरा
अजून छळते
अवतीभवती
गच्च शरीरे
वागवणारी
बरबटलेली
गलिच्छ गल्ली .

....रसप....
३० ऑगस्ट २०१४

Monday, July 14, 2014

पाऊस कधीचा पडतो

पानांची सळसळ दु:खे ऐकून मूक ओघळतो
ह्या निरभ्र डोळ्यांमधुनी पाऊस कधीचा पडतो

सुरकुतली ओली स्वप्ने
उरलीत उशाशी काही
बकुळांगी आठवसुमने
जपण्याची इच्छा नाही
पाउले मोजतो ज्याची तो श्वास नेहमी अडतो
मनअंगण चिंबवणारा पाऊस कधीचा पडतो

अश्रूंची ओघळओढ
रोखून थांबली नाही
शब्दांची तांडवखोड
हरवून संपली नाही
हा दाह विझवता, विझता, झुळझुळता नाद विसरतो
हुरहूर फुलवण्यासाठी पाऊस कधीचा पडतो

--------------------------------------------------------------

ओठांनी आवळलेला
आक्रोश सांडला जेथे
जमिनीने छाती फाडुन
रेखांश आखला तेथे
जडशीळ नेत्र क्षितिजाला पाहून कुणी कळवळतो
संपृक्त वेदना होउन पाऊस कधीचा पडतो

....रसप....
१३ जुलै २०१४

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...