Showing posts with label चित्रपट कविता. Show all posts
Showing posts with label चित्रपट कविता. Show all posts

Saturday, February 25, 2012

इजाजत (१९८७) - चित्रपट कविता


एका आंधळ्या दिवशी
घर 'वेटिंग रूम' बनलं
आणि आज ह्या डोळस रात्री
'वेटिंग रूम' मध्ये घर बनलं

तो - बिना फोटोच्या चौकटीसारखा
ती - बिना चौकटीच्या फोटोसारखी
आणि रात्र - फोटोत रंग भरणारी
बरसणारी, बरसवणारी..

गुंते सुटतील, प्रश्न उकलतील...
पण ह्या डोळस रात्रीनंतर
परत आंधळा दिवसच येणार..
पुढील प्रवासासाठी दोघंही निघणार

ह्यावेळी निरोप घेतला जाणार का ?
ह्यावेळी निरोप दिला जाणार का ?

रात्रभर मनसोक्त बरसून आकाश मोकळं होईल...
पुन्हा एकदा घराला 'घर'पण कधी येईल..??


....रसप....
२० फेब्रुवारी २०१२

Wednesday, December 28, 2011

जिवंत आहे तोवर मेलो नाही.. (आनंद)


रडू कशाला कुढू कशाला
मनसुमनाला खुडू कशाला
अजून मी मातीस मिळालो नाही
जिवंत आहे तोवर मेलो नाही

पाउल थकले चालुन चालुन
डोळे शिणले जागुन जागुन
अजून माझे रक्त गोठले नाही
जिवंत आहे तोवर मेलो नाही

मी श्वासाला उधार माझ्या
प्रारब्धाची शिकार माझ्या
अजून बाजी तरी संपली नाही
जिवंत आहे तोवर मेलो नाही

मृत्यूशी संवाद रोजचा
आयुष्याशी वाद रोजचा
अजून उर्मी, माज सोडला नाही
जिवंत आहे तोवर मेलो नाही

उद्यास आहे वेळ जरासा
आज खेळतो खेळ जरासा
अजून मी हसण्यास विसरलो नाही
जिवंत आहे तोवर मेलो नाही

मित्रांचा आनंद पाहतो
कातरवेळी रंग रंगतो
अजून मी सोहळ्यास जगलो नाही
जिवंत आहे तोवर मेलो नाही


....रसप....
२८ डिसेंबर २०११
जब तक ज़िंदा हूँ, मरा नहीं 
जब मर गया तो साला मैं ही नहीं 
- आनंद (गुलज़ार - हृषिकेश मुखर्जी - राजेश खन्ना)

Saturday, November 19, 2011

गुज़ारिश - चित्रपट कविता


काजळकाळ्या रात्रीला चांदण्याचं स्वप्न
स्वप्नातल्या चंद्राला डागांचं खुपणं
निद्रिस्त शरीराची अस्वस्थ कुरबुर
पुन्हा एकदा मनामध्ये अव्यक्त हुरहूर

गिरवलेल्या नशीबानं फुटलेलं ललाट
उगाचच उजळणारी निर्लज्ज पहाट
लादलेलं अस्तित्त्व जगण्याची सक्ती
पुन्हा एकदा व्यापून उरलेली विरक्ती

दैवासमोर गुडघे टेकून थकलेले उपाय
चेहरा फक्त उरलेला, ना हात ना पाय
सुटकेच्या शेवटासाठी मिनतवाऱ्या करणं
पुन्हा एकदा क्षण क्षण जगून जगून मरणं

करोडोंतल्या एकाला करोडोंतला रोग
असामान्य कर्तृत्वाला गलितगात्र भोग
बुरसटलेल्या क्षितिजाची आभाळाला किनार
पुन्हा एकदा चुकवायचे अंधाराचे उधार ...

....रसप....
१९ नोव्हेंबर २०११

Sunday, April 10, 2011

जो जीता वोही सिकंदर


जो जिंकतो तो राजा असतो
जो हरतो तो खुजा असतो
.
.
.
.
आईविनाच वाढलो
मी आणि दादा
माझी पावलं भरकटली
तो सरळ साधा

बाबा आणि दादाने
खूप खस्ता खाल्ल्या
मेहनत केली त्यांनी
मी गमजा मारल्या

अभ्यासात-खेळात
दादा हुशार होता
फालतू धंदे करण्यात
माझा नंबर होता

नापास झालो, वर्ष बुडलं
लाज वाटली नाही
चोरी केली, राडा केला
माज गेला नाही

दादाच्या प्रेमाला
कधीच जाणलं नाही
बाबांच्या स्वप्नांना
कधीच जगलो नाही

दादा, मला नेहमीच तू
सांभाळून घेतलंस
कृष्णकृत्यांवरती माझ्या
पांघरूणही घातलंस

ठाउक आहे मला तुझा
कुणी घात केला
पाठीमागून जीवघेणा
कुणी वार केला

तुझ्याजवळ मृत्यू पाहून
जागा झालोय मी
तुझ्याजागी खेळण्यासाठी
आता झटतोय मी

विजेत्याचं स्वप्न
फक्त विजयाचं असतं
त्वेषाने जो खेळतो त्याला
पछाडलेलं असतं

बाबा, दादा तुमचं स्वप्न
आज मी पाहतोय
जिंकीन किंवा हरीन
पण तुमच्यासाठी खेळतोय.. तुमच्यासाठीच खेळतोय

....रसप....
१० एप्रिल २०११

Thursday, April 07, 2011

छोटीसी बात

जैक्सन तोलाराम प्रा. लि. ची
फार जुनी परंपरा आहे
कंपनीतल्या प्रत्येकाने
प्रेमविवाहच केला आहे!

"अरुण"ची केस मात्र
जराशी वेगळी आहे
बोलायची हिंमतच नाही
सारं काही मनात आहे

सकाळ-संध्याकाळ "प्रभा"च्या
मागे-मागे जातो
तिने वळूनसुद्धा बघितलं तर
उलटा मागे फिरतो!

एकटाच आहे बिचारा
आई-बापाविना राहतो
सर्व काही चोख आहे
'विश्वासा'त मार खातो..

करता-करता हळूहळू
आपसूक ओळख वाढली
'प्रभा'च्याही मनामध्ये
अरुणचीच सावली!

पण बोलणार कसं समजेना
एक नंबर बावळट
दोघांच्या मध्ये घुसला
'नागेश' नामक चावट!

गुलाबाच्या काट्यासारखा
नागेश तिच्या सोबत असे
त्यासमोर गुमसुम गुमसुम
अरुण आणखीच बावळा दिसे

बाईक घेतली "फेल" झाली
अजून हसं झालं
मंत्र-तंत्र करूनदेखील
काहीच नाही झालं

शेवटचा उपाय म्हणून
खंडाळ्याला गेला
कर्नल जे. डब्ल्यू. एन. सिंगना
तडक जाउन भेटला

हा माणूस म्हणजे ना
अजब रसायन होतं
"ज्युलियस नगेन्द्रनाथ विल्फ्रेड" असं
विचित्र नाव होतं..

नावासारखीच ख्यातीसुद्धा
मोठी होती त्याची
स्मगलर, नेते, अभिनेते
मदत घेत त्याची

"व्यक्तीमत्त्व विकास" करण्यात
हातखंडा होता
सगळ्या समस्यांसाठी इथे
खास तोडगा होता

अरुणला यशस्वी करण्याचा
विडा त्याने उचलला
असा केला "ब्रेनवॉश", की
अरुण पूर्ण बदलला!

"कोर्स" पुरा करून अरुण
मुंबईला परतला
पावलोपावली "नागेश"ला
चीत करू लागला!

काहीतरी गडबड आहे
नागेशने जाणलं
'कर्नल'च्या फॉर्म्युलाला
त्याने अचूक ताडलं

"प्रभा"चे कान भरण्यास
त्याने सुरू केलं
पण प्रेम खरं होतं त्यांचं
तरीसुद्धा जिंकलं!

नागेशनेही धरली मग
खंडाळ्याची वाट
अरुण-प्रभाच्या प्रेमाची ही
"छोटीसी बात"!!


....रसप....
७ मार्च २०११

Monday, November 15, 2010

चित्रपट कविता क्र. ६: "दीवार" (भाग २)

विजय वर्मा (सिनेमात अमिताभ) च्या नजरेतून....

झालो कुबेर मोठा आतून रंक आहे
मी एकटाच येथे माझ्या जगात आहे

वा-यासवेच मीही वाटेवरी बहकलो
मागे फिरून येणे आता अशक्य आहे

आहेच पातकांचा माझा घडा भरूनी
भागी तयात नाही माझीच फक्त आहे

दगडात देव आहे म्हणतात लोक सारे
प्रत्येक घाव त्याचा माझाच भोग आहे

रक्तास, आसवांना, स्वेदास आटवूनी
माझी हयात गेली अंतास ओढ आहे

आलो तुझ्याच शरणी नाराज तू नसावे
तू सांग तेच आई करणार आज आहे


- ....रसप....
४ नोव्हेंबर २०१०

("मराठी कविता" ह्या ऑर्कुट समुहाच्या "ओळीवरून कविता" ह्या उपक्रमासाठी केलेली रचना)



Tuesday, November 02, 2010

चित्रपट कविता क्र. ५: "दीवार" (भाग १)

"सुमित्रादेवी वर्मा" (निरूपा रॉय - 'दीवार' मधील आई) च्या नजरेतून:

तो दिवस आजही स्मरतो..

भर्तारा होता मान
अन्यायी लुटली शान
हो सज्जन तो बेभान
सोडून अम्हाला गेला
अन् अश्रू मम नेत्राला

करी जो तो छी थू हाय
जरी गरीब एकटी गाय
गळले ना हात न पाय
त्यागले राहत्या दारा
अन् अश्रू मम नेत्राला

पोरांसह शहरी येता
राहण्या-खाण्याची चिंता
दुनियेशी झगडा होता
निर्धार दांडगा केला
अन् अश्रू मम नेत्राला

निर्दोष कोवळा पोर
साहिले क्रौर्य जे घोर
कोरले मनावर खोल
दिस एक जाहला ज्वाला
न च अश्रू तव नेत्राला

खाऊन सारख्या खस्ता
जोखला वेगळा रस्ता
भरकटला पाऊल चुकता
अभिमन्यू फसता झाला
न च अश्रू तव नेत्राला

कर्तव्य आणि कर्माचा
संघर्ष एक रक्ताचा
हा खेळ दुष्ट दैवाचा
शोकांत व्हायचा, झाला
अन् अश्रू मम नेत्राला

मी जगले वादळ देवा
मज पचले कातळ देवा
तू जे जे दिलेस देवा
मी भोग पूर्ण तो केला
न च अश्रू मम नेत्राला..
न च अश्रू मम नेत्राला..


….रसप….
२७ ऑक्टोबर २०१०

Friday, June 12, 2009

मिशीत सारे दडले आहे







मिशीत सारे दडले आहे
मिशी ठेवतो तोच भला रे
साफ करवली मिशी जयाने
पाप त्याच्या मनात आहे





मूर्ख असे जो वेळ घालवी
छंदांमध्ये ऐन उमेदी
तारुण्याचे दिवस खरे ते
कामासाठी केवळ असती
जो न जाणतो ह्या मर्मा रे
नाश तयाचा निश्चित आहे

मिशीत सारे दडले आहे
मिशी ठेवतो तोच भला रे


नाव आपले पूर्ण लिहावे
'उर्फ' सोडूनी पूर्ण वदावे
नाव स्वत:चे अर्धे करितो
काम कोणते पूर्ण करावे?
तुकडे करितो जो नावाचे
चरित्रात त्यां गडबड आहे

मिशीत सारे दडले आहे
मिशी ठेवतो तोच भला रे


कपडे ज्याचे रंगबिरंगी
केस विहरती विमुक्तछंदी
डोळे लपवी चष्म्यामागे
तो नर जाणा पक्का फंदी
केले त्याला निकट जयाने
घात त्याचा तिथेच आहे

मिशीत सारे दडले आहे
मिशी ठेवतो तोच भला रे



....रसप....
१२ जून २००९

Tuesday, April 07, 2009

अंगूर (चित्रपट कविता)




घोळात घोळ झाला
बट्ट्याबोळ झाला
सरळ साध्या आयुष्यात
केव्हढा गोंधळ झाला

कुणास काही कळण्या आधी
गडबड झाली सारी
पडल्या होत्या बुचकळ्यात
मोठ्या मोठ्या स्वारी

देवाच्या करणीलाही
काही तोड नाही
जोड्या सुद्धा अश्या ज्यांना
काहीच विजोड नाही!!

ह्याच्या जागी तो
आणि त्याच्याजागी हा
सज्जन होते सारे तरी
कसे फसले पाहा


सरतेशेवटी नशीबानेच
सोडवला तो गुंता
एकमेकासमोर आणली
गोंधळलेली जनता

चूक भूल देऊ घेऊ
हसण्यावारी नेऊ
भले-बुरे विसरून जाऊ
म्हणती जुळे भाऊ

....रसप....
०७ एप्रिल २००९

Sunday, March 29, 2009

आमिर (चित्रपट कविता)




आमिर (चित्रपट कविता)
ही उलझन वाढे पुन्हा पुन्हा
मी वणवण करतो सुना सुना
निष्पाप प्राण का येथ पणा
मी वणवण करतो सुना सुना

मनात आशा हजार घेऊन
परतुनी आलो परदेशातून
काय योजले कुणी कशाला
अलगद फसलो स्वत:च होऊन
परतीच्या ना दिसती खुणा
मी वणवण करतो सुना सुना

इच्छित, ईप्सित काय कुणाचे
मला गोवले कशास येथे
पापभिरू मी सज्जन शिक्षित
मला न कळते काय चालले
सोडून माझ्या आप्तजना
मी वणवण करतो सुना सुना

एकच क्षण जो मला लाभला
क्षणात सारा डाव उलटला
नावाचा मी खराच आमिर
मुक्त जाहलो पाश खुला
ना वणवण आता येथ पुन्हा
ना वणवण आता येथ पुन्हा


....रसप....
२९ मार्च २००९

Sunday, March 15, 2009

आनंद

क्षणही आयुष्याचा
मी उगाच रडलो नाही
नियतीशी असेन हरलो
मृत्यूशी हरलो नाही

एकेक घाव तो जपला
जो खोल-खोल मज रुतला
झेलले उरावर सारे
मी पाठ फिरवली नाही

मावळत्या सायंकाळी
रंगांची उधळण झाली
मी कुठल्या एका रंगी
हटकून रंगलो नाही

प्रत्येक रंग मी ल्यालो
अन् सर्व रसांना प्यालो
आनंद वाटला येथे
दु:ख़ास दावले नाही


.…रसप….
१५ मार्च २००९ 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...